فن آوری، همچون سایر پدیده های بشری یا طبیعی، محتاج تأمل فلسفی و اندیشیدن در حوزه فلسفه فن آوری است . آموزش فن آوری. از جمله ، در گرو آن است که چنین تأملی با دقت کافی صورت پذیرد. گونه های مختلف فلسفه فن آوری ، نیازمند بحث و بررسی است زیرا برخی از آنها شهرت یافته اند و در عمل ، ذهن ما را در قالب خرد شکل می دهند. در این مقاله ، دو گونه از فلسفه های فن آوری مورد بررسی قرار گرفته و از گونه سومی حمایت شده است . در گونه نخست ، فن آوری چون امری طبیعی . خنثی در نظر گرفته میشود که به لحاظ ارزشی خنثی است و تأثیر یک جانبه بر فرهنگ دارد. در گونه دوم ، فن آوری چون امری فرهنگی - تک ارزشی لحاظ میشود که ارزش غالب بر آن ناشی از عقلانیت ابزاری و گرایش به تصرف و تسلط است . درگونة سوم ، فن آوری چون امری طبیعی - فرهنگی - چند ارزشی در نظر گرفته میشود. فن آروی در یک لایه ، از طبیعت ذهن و ضمیر آدمی نشأت مییابد اما با قرار داشتن در چارچوب فرهنگ شکل ارزشی نیز مییابد. و در این خصیصه ، برخلاف رویکرد دوم ، نظر بر چند ارزشی بودن آن است . با قبول رویکرد سوم ، اقتضاهای آن در آموزش فن آوری مورد بحث قرار گرفته است . بر این اساس ، آموزش فن آوری را نباید به مهارت آموزی محدود کرد. زیرا هم مستلزم دسترسی به دانشهای مرتبط با فن آوری و هم متلزم ایجاد گرایش های اجتماعی، اخلاقی، و جهان شناختی است .